Het is al laat en donker. Buiten nog steeds drieëntwintig graden. Binnen circa achtentwintig.

Geen dekens en de ventilator vlak naast mij. Het lijkt niks te helpen, tenzij ik hem uitzet. Het voelt alsof ik op het strand lig te bakken, maar dan zonder zon.

De ultieme situatie voor malende gedachten.

Het is zo makkelijk om het goede van je weg te laten roven.

Alle dankbaarheid even in een hoekje te zetten, om grommend en geïrriteerd aan de nacht te beginnen.

‘Niet doen!‘ hoor ik mijzelf denken.

Een nacht wakker liggen is minder schadelijk dan negatieve gedachten.

Focus!

Hou vast aan het goede.

Dankbaarheid voor het goede.

Dankbaarheid oefenen. Perfect moment.

Daar zit wel wat in, toch?

Wanneer je het nieuws leest, kan je wel zuur worden.

Kon ik de wereld maar veranderen, maar dat kan ik niet. Ik kan wel bidden en vragen om kracht en positiviteit.

Wanneer je al die klimaatveranderingen ziet. Pfff, ja, was te verwachten.

Wou dat ik het kon stoppen, maar dat lukt mij niet. Maar ik kan mijn deel aanpakken en er het beste van maken.

Al die mensen die het niet meer zien zitten. Burn-outs en oververmoeidheid. Slaven van het kapitalisme.

Wou dat ik ze wakker kon schudden, maar dat lukt mij niet. Kan wel mijn verhaal delen en hopelijk raakt het iemand op een goede manier.

Mensen met verslavingen, obesitas en andere klachten door een ongezonde leefstijl of andere onderliggende problemen. Er zijn er zoveel.

Wou dat ik de problemen kon wegwerken met een pilletje, maar dat zit er niet in. Maar ik kan wel sterker worden door de juiste input en dat door te geven aan wie het maar wil horen.

Mensen die zoekende zijn naar wat er meer is in het leven. Die leegte kwijt willen raken. Gaat om miljoenen, zo niet miljarden mensen.

Ik wil ze wel met de Bijbel om de oren slaan, maar dat zal niet werken. Ik kan hooguit een beetje van het licht delen en erop vertrouwen dat Zijn woord niet ledig terugkomt.

Het goede vasthouden wanneer het slechte om de hoek staat. Niet altijd eenvoudig.

Ben ook maar een mens.

Maar het goede verdwijnt niet zomaar. Het wordt alleen naar de achtergrond verplaatst.

Zo makkelijk om te grommen.

Had ik het al gezegd?

Ik heb een gruwelijke hekel aan zweet.

Vieze druppels in de nek.

Zout begint dan te bijten in mijn huid.

Het zout zijn voor deze wereld, staat er geschreven. Fijn. Maar dit wordt er vast niet mee bedoeld. 😉

Wel de hoop, de positieve boodschap in zware tijden. Het goede nieuws is het zout op het smakeloze gerecht.

En dat mag dan geloof zijn.

Maar ook minimalisme of een lange wandeling.

Alles wat mensen weer op de rails krijgt.

En er zijn in de afgelopen jaren heel wat kapotte rails bijgekomen in deze wereld.

Noek, noek…

Hoorde vandaag op een leuk Youtube kanaal, dat de groep mensen die terug gaan naar het oude normaal, snel groeit.

Super!

Maar dat werd daar op tv als radicaal gezien. Soort van cult.

De vraag ‘sinds wanneer is normaal leven radicaal geworden?’, klonk mij dan ook logisch in de oren.

Dus…

Wanneer jij weer terug wil, leven zoals wij ongeveer dertig jaar geleden nog deden, wordt je hoogstwaarschijnlijk als een radicaal persoon beschouwd.

Stel je voor dat je zelf kookt. Niet meer de hele Action leeg koopt en kleren tot het einde draagt.

Stel je voor dat je klaar bent met social media en weer echt met mensen afspreekt.

Dat herinneringen weer belangrijker zijn dat spullen.

Dat status niks meer is dan een menselijk gecreëerde luchtbel.

Stel je voor dat je dankbaar bent met wat je al hebt.

De horror!

Dankbaar zijn haalt hebzucht weg. En het geeft blijdschap ervoor terug.

Zo fijn die simpele ventilator.

En dat waterijsje is best wel lekker zo laat op de avond.

En hittegolven zijn niet fijn, maar de meeste dagen zijn wel prachtig. We hebben wel eens andere zomers gehad.

Ik ga mijn waterijsje halen.

Openbaring 3:11

‘Ik kom gauw. Houd vast aan je geloof. Zorg dat niemand jullie je beloning afneemt.’
‭‭