Voor een tijdje dacht ik vroeger dat slow living, langzaam leven, een teken van luiheid was. Want hoe kan ijverig werken en langzaam zijn, nou goed samengaan?

Inmiddels weet ik beter.

Het heeft helemaal niets te maken met lui zijn.

Verre van eigenlijk.

Het heeft alles te maken met bewust leven.

Bewuste keuzes maken. In het moment leven. Betere focus hebben, omdat er minder afleiding is.

Dit vergt oefening.

Geduld.

En stap voor stap je leven erop aanpassen.

Mieren worden wel eens besproken in de Bijbel. IJverig, hard werkend.

In Spreuken 6:9-11 wordt de luilak vergeleken met de mieren.

‘Maar jij, luiwammes, hoelang blijf je nog liggen? Wanneer sta je eindelijk eens op? ‘Nog even slapen, nog even soezen, nog even lekker liggen met de handen achter mijn hoofd’ – Maar daar komt de armoede al op je af, zo snel als een hardloper. Gebrek overvalt je als een rover.’
‭‭

Luiheid is niet goed

En dat klopt.

Want dat betekent dat werk wat wél gedaan moet worden of blijft liggen, of gedaan moet worden door een ander.

Blijft het liggen? Dan wordt het vanzelf een groot probleem.

Gaat een ander jouw werk doen? Dat is oneerlijk en zulk gedrag bijt je uiteindelijk ook in de billen. Niemand accepteert dat voor lang.

Niet een persoon met zelfrespect in ieder geval.

Ik heb het niet over mensen die niet kunnen werken. Ook niet over mensen die toeslagen nodig hebben, vanwege het minimumloon of andere omstandigheden.

Zijn mijn zaken ook niet. Iedereen weet van zichzelf wel hoe het zit en werkt.

En ik ben van mening dat slow living voor iedereen van toepassing kan zijn.

Mieren zijn inderdaad harde werkers. Sterk beestje. Maar heeft ook een extreme vorm van ADHD.

Ik heb momenten van rust, van bezinning nodig om gezond te blijven.

Heb wel een goede nachtrust nodig.

Mieren doen wel aan powernaps van circa zestig seconden per keer. En dat wel honderden keren per dag.

Ik zou de koningin zijn met haar negen uren.

Plus een powernap.

Powernaps geven energie.

Dat is geen luiheid, want erna ben je fitter en productiever.

De kern van slow living

Wanneer je regelmatig bijtankt, met één taak tegelijk aan de slag gaat, rustig aan de dag begint en ook rustig afsluit, bewust geniet van je hobby’s of je omgeving, ben je fitter.

Wie fitter is, leeft dus gezonder.

Wie gezonder leeft voelt zich ook mentaal beter. Dan moet ik mij wel heel erg vergissen, maar voor mij persoonlijk betekent dat ook vrolijker door het leven gaan.

Als de gemiddelde werkgever dit principe nou ook eens begreep.

Fitte werknemers die vrolijk naar het werk komen. Minder ziekmeldingen, loyaler naar het bedrijf, dankbaarheid en klantvriendelijker.

En ook voor de werkgever zelf geldt dit. Goedgehumeurd, meer inlevingsvermogen en uitgerust.

Slow living is de term. Klinkt zo trendy.

Toch is dit eeuwenlang de norm geweest zonder erover na te denken.

Toen kwam industriële revolutie. Later World Wide Web. Social Media.

Alles moest sneller, beter en meer.

Burn-Outs pieken op hetzelfde tempo mee.

Geld is de grote drijfveer achter de massale gekte en de prijs? Dat is onze gezondheid.

Tenzij je het een halt toeroept.

Dat kan.

Dat mag.

Je kan dingen en bepaalde situaties uit je leven schrappen.

Net als minimalisme.

Stap voor stap.

Kijken wat bij je past.

Wat weg kan.

Nieuwe gewoontes aanleren.

En anderen op een vriendelijke manier een halt toeroepen, wanneer zij jouw grenzen overgaan.

En ja, je hebt grenzen.

Zo niet, hoog tijd voor een ontmoeting.

Grenzen kunnen voor iedereen anders zijn

Maar wat wel voor iedereen het beste is, is bewust te leven.

Hoorde laatst nog ergens dat ons brein nu gemiddeld meer prikkels binnenkrijgt op één dag, dan vroeger in een heel leven.

Toch niet vreemd dat er zoveel mensen zoals ik rondlopen. Overprikkeld zijn. Gevoelig voor geluiden.

Slow Living kan dit drastisch verminderen. Niet binnen een dag. Het is een langzaam proces.

Wel een fijn proces.

Een waarvan je wel al snel vruchten plukt. Dat motiveert om vol te houden. Ik wou dat ik het eerder had ontdekt.

Of vast had gehouden wat ik als kind al van nature had.

Wij allemaal.

Zal iedereen blij zijn met jouw veranderingen?

Nope.

Dat is ook een onderdeel van het proces en dat is niet altijd plezierig. Maar uiteindelijk dubbel en dwars wel waard.

Zo had ik een half jaar geleden nog een andere werkgever die het maar niet wilde begrijpen dat ik onder andere de telefoon niet meer wilde opnemen buiten werktijden.

Of de teamleider was het. Werkgever zelf begreep het wel.

Zijn werktijden waren anders en daarom vond hij het normaal om dat te doen.

Op een gegeven moment kwamen er wat treiterijen van zijn kant, die zogenaamd goed bedoeld waren.

Om een lang verhaal kort te maken, deze man had duidelijk problemen met andermans grenzen.

Omdat mijn grenzen hem het gevoel gaven niet de leiding te hebben.

Ergens leek het ook een soort afgunst, want iedereen zijn leven steekt anders in elkaar. Waardoor mogelijkheden ook anders kunnen zijn.

En ook vanwege zijn eigen grenzen, die ergens anders lagen en dan moest ik toch hetzelfde functioneren?

Fast forward.

Werk nu met plezier een een beter salaris voor een ander, maar soortgelijk bedrijf.

Zonder ruzies.

Ik maak geen ruzie over mijn grenzen. Als het uitgelegd is en het wordt niet gerespecteerd – en dat mag – dan ga ik weg. (Dit staat los van onderhandelen. Maar kan er wel een rol in meespelen.)

Grenzen komen met consequenties. En dat is oké.

Een werkgever mag ook grenzen hebben of voorwaarden.

(Hoewel het bellen is toegestaan van de wet, ben je niet verplicht om op te nemen, tenzij je anders bent overeengekomen en dit op contract staat.

Ik zou hier nooit zomaar voor tekenen. Privacy is erg belangrijk om tot rust te komen en burn-outs te voorkomen.)

Slow Living geeft de mogelijkheid om grenzen duidelijk te krijgen. Door bewuste keuzes te maken en uit de ratrace te stappen, krijg je vanzelf een helder beeld over het wat en waarom.

Degenen die hier moeite mee hebben, zijn vrijwel altijd degenen die er voordeel uit haalde toen je deed wat zij wilden doen. En helaas is dat maar al te vaak niet positief bedoeld.

Voor mij betekende grenzen stellen een teruggetrokken leven leiden voor zolang nodig of prettig is.

Tijd van herstel.

Maar ook voor nieuwe ontmoetingen.

Voor heel veel creativiteit.

Intenser geloof beleven en uitdragen.

Bewuster omgaan met mijn tijd in het algemeen.

Niet meer gehaast werken en daardoor beter werk verrichten. Dus minder of geen klachten.

Beter slapen en minder vaak ziek zijn.

En vooral – heel erg belangrijk- meer genieten van al het moois in het leven wat we hebben gekregen. Zoals mijn gezin.

Is het leven perfect met Slow Living?

Nee, dat bestaat niet.

Sowieso niet. Naast het feit dat we in een gebroken wereld leven, is menopauze een nare realiteit.

Meer personen in een huishouden geeft ook wel eens wrijving. En een kater miauwt wel eens de hele dag door om niks.

En helaas, de afwas is elke dag een feit.

Toch met bewuste keuzes, die je kan trainen…

Menopauze en een powernapje zijn beste vrienden.

De wrijving tussen de heren vraagt om een knuffel en wat lekkers – pasta doet het goed

De kater is al gauw stil met een snackje (geen idee wat ze daarin stoppen) en de afwas vraagt om een fijn luisterboek.

En ook een gebedje hier en daar doet wonderen. In ieder geval in mijn brein.

Het komt hier op neer.

Het leven is gewoon veel leuker als er daadwerkelijk echt geleefd wordt. En niet wanneer je wordt geleefd!

Dat wist je al.

Nu nog ervoor kiezen.

Verandering komt pas na de actie. Na de eerste stap in de goede richting.

Verlangen – actie – gevoel.

En zoals ze dat vroeger wel eens zeiden op school: Jij bent de chauffeur van jouw bus.

Dus hop, hop, een paar stapjes terug!

Spreuken 30:25

‘De mieren – een groot volk van diertjes zonder kracht, maar toch verzamelen ze in de zomer eten voor de hele winter.’
‭‭