Wel eens goed naar een bloem gekeken?

Vast wel.

Ik wel in ieder geval.

Wanneer ze op tafel staan in een leuke vaas bijvoorbeeld. Verbaas mij telkens weer erover. De complexe structuren met kleuren die vloeiend in elkaar overlopen.

Nog mooier zijn ze in hun natuurlijke habitat. Daar waar ze een woning zijn voor duizenden insecten.

Hoewel de insectenwereld vaak een wereld is die alles is behalve vredelievend, oogt het als een droomleven.

Wanneer je tussen de bloemen een kijkje neemt en even je fantasie gebruikt, kom je terecht in rustig paradijs.

Het is er prachtig.

Vredig.

Een totaal ander perspectief. Eentje die hoop geeft. Dat vrede werkelijk mogelijk is.

Vrede tussen de roofdieren.

Het kan.

Wanneer je huisje sterk is. Op goede grond is gebouwd.

Wanneer je geloof rotsvast is.

Op je hoede blijft voor gevaar en weet welke middelen je moet inzetten, wanneer deze voor de deur staat.

Tegelijkertijd de deur wagenwijd openzet voor het goede.

Een klein stukje paradijs. Een voorproefje.

Wij zijn geen insecten.

Gelukkig.

Al zou je dat soms wel denken in ons laten en doen.

En het kan zeker geen kwaad om deze kleine diertjes te observeren in hun eigen paradijselijke wereld.

Om van ze te leren.

Te waarderen.

Om een dieper besef te krijgen hoe alles met elkaar verbonden is.

Het leven is geen toeval.

Onmogelijk.

Oneindig heelal.

Juiste afstand Zon en planeet.

Zuurstof.

Seizoenen.

De bomen.

Planten en bloemen.

Vogels, dieren, vissen en insecten.

Wij.

Alles is met elkaar verbonden. Alles geschapen naar zijn aard.

Zoveel toeval is onmogelijk.

Nee, dát is perfectie.

Een kijkje onder de bloemenzee, is perfectie.

Het brengt mij terug naar mijn roots. Het zet mij met beide benen op de grond.

En tegelijkertijd met mijn ogen naar boven gericht, naar Hem waarvoor ik dankbaar ben.

Mattëus 6:29

‘Maar Ik zeg jullie dat zelfs koning Salomo met al zijn rijkdom er niet zo schitterend uitzag als die bloemen.’
‭