Wanneer ik eens lekker loop te klagen als echte Nederlander en daarna mijn zegeningen tel, schaam ik mij weleens.

Herken je dat ook?

Er is altijd wel wat! Alweer die rot regen.

Kikkerland!

Mijn haar wil niet meewerken. Is die vloer nu al stuk? Zoveel huiswerk? Om maar wat te noemen.

Er zal ook altijd wel wat zijn. Maar het meeste gaat goed.

Die rot regen? Ja, natte kleren zijn niet fijn. Maar kurkdroge grond en dode insecten zijn erger. (Tenzij het gaat overstromen, dat is weer een ander verhaal.)

Elke dag een slechte haardag? Er komt misschien ooit een dag dat je je haar zal missen. Hetzij door ouderdom of ziekte.

Vloer begint te slijten? Al na vijf jaar? Teken dat er goed geleefd wordt in jouw huisje. Eigenlijk alleen maar goed.

En ja, huiswerk, wat een kwelling. De kans om te mogen leren. Voor velen niet weggelegd in deze wereld.

Doemdenken kan ook een gewoonte worden wanneer we dit maar vaak herhalen. Het glas wordt vanzelf half leeg.

Waarom is het zo moeilijk om dankbaar te zijn? Is klagen dan zoveel prettiger?

Oké, toegeven, het is soms een heerlijke uitlaatklep. Met nadruk op soms. Even stoom afblazen.

Noek Noek….

Maar het wordt heel erg ongezond wanneer de remmen ontbreken. Heel erg eng ook.

Ik heb het ook een tijdje gedaan. Wanneer je in een dip zit, lijkt alles te dippen. Niet erg, zolang de dipsaus niet over datum is.

En wanneer het kopje onder gaat, wil het ook graag weer uit de dip komen.

Toch?

Dus ik begon met slow living. Bewust te leven. Geen haast. De omgeving in mij opnemen. Eens eerlijk kijken wat er wel goed ging. Wat fijn was te bezitten.

Allereerst natuurlijk mijn geloof en familie. Kostbaarste bezit (voor zover je dat kan zeggen) hier op deze planeet en daarbuiten.

Mijn creativiteit. Ik ben geen Rembrandt of van Gogh, maar ik beleef heel veel plezier aan papier en kleuren.

En ook aan foto’s maken. Lezen, schrijven en andere uitspattingen.

Experimenteren met voedsel is ook altijd spannend. En ik hou van eten. Dus daar ben ik al dankbaar voor.

Maar ook voor mijn appartement, wat tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend is. En dat in een nette buurt waar ik opgegroeid ben en veel natuur heeft.

Dankbaar dat ik geld voor de rekeningen nog kan ophoesten. Heb in het bos nog geen geldboom gezien namelijk.

Ook voor mijn nieuwe baan. Want op je vijftigste werk vinden… je gaat twijfelen of er echt een tekort aan personeel is.

Blij met mijn Swapfiets. Een warme douche. Ventilator en bed. Niet te vergeten mijn kater.

Dankbaar voor mijn gezondheid. Of voor mijn genezing.

En niet het minste, alle mensen die een invloed hebben gehad op mijn leven, waardoor ik gevormd ben.

En toen ik laatst in een blogpost zei dat mijn aquarel nog moest drogen, nou, dit is het resultaat van in het wilde weg schetsen.

Ik heb een lichte fascinatie voor boomgezichten. Echte bomen lijken vaak ook ogen te hebben en daar experimenteer ik graag mee.

Lekker speels.

Lijkt klein op de foto, maar het is getekend met aquarel en potlood in een Moleskine A3 formaat. Een reus.

Dankbaar voor.

Hoe kan je dankbaarheid oefenen?

– Dat kan via gebed als je gelovig bent.

– Of een journal bijhouden.

– Elke dag er gewoon even bij stil staan, misschien hardop uitspreken.

– Dankbaarheid kan ook eenvoudig via creativiteit geuit worden op papier.

– Je kan er een gewoonte van maken via een 90 day challenge.

Wanneer we hier goed mee blijven oefenen, gaan we steeds vaker zien dat we het best wel goed hebben.

Helemaal niet zoveel nodig hebben om blij en dankbaar te zijn.

Misschien wordt je nog eens een minimalist. Zou wat zijn.

En het is goed mogelijk dat je dan ook ziet wat er niet hoort te zijn in je leven.

Maar altijd met kleine stapjes.

In liefde.

Genesis 48:4

Ik zal ervoor zorgen dat jouw familie heel groot zal worden. Uit jou zullen heel veel volken ontstaan. En Ik zal dit land aan jouw familie ná jou geven. Het zal voor altijd van hen zijn.
‭‭