Ik hoor haar woorden nog in mijn hoofd. Ook al zijn ze na bijna twintig jaar geeneens meer een schimp van een echo.

‘Ik kan zo jaloers worden’, zei ze. ‘Dan zie ik een vrouw met een figuur om te huilen en ze geeft er niks om. Ze is echt gelukkig. Dat wil ik ook!’

Ze doelde op vrouwen die goed in hun vel zaten en dat ook uitstraalden.

Zijzelf had het goede figuur, maar zag alleen maar het negatieve en vanbinnen zo onzeker als je maar kan zijn.

Mijn positieve woorden haalden dan ook weinig uit. Ze zat vast in haar hoofd.

Het zette mij wel aan het denken. Er was wel enige herkenning in haar woorden.

Hoezeer kunnen wij onszelf naar beneden halen en dan ontzettend gekweld worden door oprechte blijdschap.

Jaren later kreeg ik een andere opmerking te horen van een oude vriend. ‘Ik geef het toe. Ik ben jaloers. Ik wil dat ook kunnen!’

Verbaasd of eerder geshockeerd keek ik hem aan. Hij meende het terwijl hij de auto bestuurde. Weet het nog goed, daar ergens op een snelweg richting Duitsland.

‘Tuurlijk kan jij dat ook’, zei ik glimlachend. In de hoop hem op te fleuren. Waar ging het tenslotte ook over?

Zal ik je zeggen. De avond ervoor bij hem op de boerderij zag ik ineens een konijn in het veld. ‘Kijk nou, wat schattig!’, riep ik uit. ‘Zo lief!’

Ik zag hem ook glimlachen als een boer met kiespijn. Dacht dat hij mij leuker vond op dat moment.

Maar in werkelijkheid was hij jaloers. Jaloers op oprechte blijdschap om zoiets eenvoudigs.

Kunnen genieten van de kleine dingen is blijkbaar een verborgen schat in het leven.

Ik had met hem te doen. Succesvol, een goede carrière en een goed gevulde bankrekening. Een droomplek om te wonen. Vrouwen hingen aan zijn lippen.

En vanbinnen ongelukkig. Onzeker.

Ik vroeg hem of hij ermee om zou kunnen gaan, als alles weg zou vallen door het lot en hij opnieuw moest beginnen.

Toen zag ik de paniek in zijn ogen, gevolgd door een dodelijke blik.

Een paar momenten die ik bij mij zou blijven dragen tot de dag van vandaag.

Het heeft weinig zin om de mooiste te zijn of succesvol, wanneer je vanbinnen een zwart gat bent met bittere emoties.

Wanneer je altijd onzeker blijft of je wel goed genoeg bent. Je afvraagt of een ander jou goed vindt?

Zulke bittere emoties roven eenvoudig geluk uit je handen. Pas kunnen genieten van al het moois wat God heeft geschapen als je goed in je vel zit.

Onzekerheid overvalt ons allemaal wel eens

Maar blijf je erin hangen?

Jij mag er zijn!

Er zijn ruim zeven miljard mensen op deze planeet. Stuk voor stuk anders. En dat elke generatie weer. Maar laat me raden? Jij bent de enige die daar niet tussen past?

Wanneer denk je er wel tussen passen? Op je tachtigste?

Misschien ligt het geheim in de verborgen schat.

Misschien is het zo simpel, dat het daarom over het hoofd wordt gezien. Niet gecompliceerd genoeg.

Wat als daar een briefje in zou liggen met de tekst:

Je bent gecreëerd en je Maker houdt van jou. Het lichaam is een tijdelijk omhulsel die je te leen hebt.

Al het mooie in het leven, zoals de liefde, het heelal, flora en fauna zijn een gratis geschenk voor jou om van te genieten.

Je bent niet geboren om een kopie te worden van je naaste. Je naaste is niks meer of minder dan jou. Uniek was je al bij je geboorte en niks veranderd dat.

En niet iedereen hoeft jou leuk te vinden of andersom. Jij bent jij.

Ga in dat veld zitten en tekenen, maak die boottocht, durf te zeggen wat je denkt.

Toon liefde, respect en dankbaarheid en houdt je ogen op Hem gericht die jou het allerbeste wil geven.

Om oprechte blijdschap te ervaren, moet je echt ophouden jezelf te vergelijken met een ander.

Haal het beste uit jezelf. En geniet van het gezelschap van anderen, wordt geïnspireerd en lach met elkaar.

Kijk nou even naar Dolly Parton. Voordat roem kwam, was er armoede waar de meesten van ons u tegen zouden zeggen.

Ja ze was mooi. En een gouden stem – mijn moeder draaide haar nummers grijs.

Maar haar uitstraling, haar aanstekelijke blijdschap en haar openheid maakte het verschil.

Dát heeft een impact gemaakt op de wereld.

Want het is de blijdschap waar men naar hunkert.

En dat ligt gewoon voor het oprapen. Gratis.

En het zit ‘m niet in carrière, de bankrekening of uiterlijk. Maar zolang we het daar menen te vinden, blijven we op hetzelfde vertrouwde paadje lopen.

Het zit ‘m in liefde. Voor God, voor jezelf en voor je medemens. In waardering en dankbaarheid. In creativiteit.

Wanneer je oprecht kan zeggen zonder alle opsmuk, dat jij er mag zijn!

Niet omdat er geen tegenvallers meer zijn, geen pijn en problemen. Nee, juist ondanks dat kunnen genieten.

Het leven is niet zwart wit, is niet alleen maar obstakels. Er is zoveel kleur te ontdekken.

Kost het nog moeite of moet je blijven focussen op verandering, zoals de meesten van ons, dan kan artjournaling een goede keuze zijn. En ook lange wandelingen in de natuur hebben mij enorm geholpen.

Hoewel ik God hier veel bij betrek, heb ik bij mijn reis naar heling juist veel mensen op afstand gehouden.

Dit was een natuurlijke proces, maar achteraf gezien, noodzakelijk. Het voorkwam veel externe ruis. De interne ruis was al meer dan genoeg.

‘En God maakte de mens. Hij maakte hem zó, dat hij heel veel op Hem leek. De mens leek heel erg op Hem. Hij maakte een man en een vrouw.’
‭‭Genesis‬ ‭1‬:‭27‬ ‭