Dat was geen makkelijke opgave. Vaak genoeg gefaald. Maar nu ben ik er twee jaar vanaf! Halleluja 😊

Maar zoals ze zeggen: dingen worden eerst slechter voordat het beter wordt. Geen idee waar dat vandaan komt, maar het klopt aardig.

Even van het begin. Ik begon met de eerste stinkrakkers toen ik elf jaar oud was. Een jongetje dat ik leuk vond rookte ook stoer.

Toen ik dertien was werd het al wat serieuzer met een vriendinnetje. Samen dagelijks stiekem een roken. Vaak deelde we een. Zij was ouder en kon er makkelijker aankomen.

Mijn moeder rookt ook, dus die uitlaatgassen ben ik mee opgegroeid. En vroeger werd er overal gerookt, zelfs door iemand waarbij je als kind op schoot zat.

Was normaal.

Dus eigenlijk heb ik mijn hele leven zowat naar een asbak geroken. Maar zo roken zelfs de niet-rokers in die tijd.

Fast forward.

Ik raakte zwanger en stoppen lukte niet. In overleg met de verloskundige mocht ik maximaal vijf peuken op een dag. Dat zou de placenta nog aan kunnen. En stress was slechter dan een beetje gif.

Beiden zijn af te raden. Placenta had zwarte vlekken. Wil niet weten hoe zwart mijn longen zijn.

Net een bbq.

Toen ik klein was zei ik: ‘Ik zal NOOIT roken als ik zwanger wordt!’

Ik zou mijzelf aan de verwarming vastketenen.

Plan mislukt. Het lelijke gezicht van een verslaving.

Iets waar mijn moeder ook mee bekend was.

Toen ze op haar 46e een beroerte kreeg en voor de helft verlamd werd, moest ik haar nog meenemen naar achteren om een peukje te roken.

Ze loopt nu wel, bijna 80, maar rookt nog.

Na vele stoppogingen.

Verslavingen zijn hardnekkig en krengen.

Toen ik rond de veertig was en last had van de pre-menopauze gaf ik het een goede poging. Nadat ik erover had gedroomd om te stoppen en vaak ervoor had gebeden, was het ineens zover.

Nou is stoppen met roken niet moeilijk. Je rookt de laatste en je bent gestopt.

De motivatie is ook niet moeilijk als je last hebt van spataderen en weinig zuurstof.

Ik zeg bewust niet de kosten. Ik weet dat ik een maaltijd ervoor overslaan er voor over had gehad.

Maar het volhouden is de ellende.

Ik wist van eerdere pogingen dat de eerste drie dagen het zwaarst zouden zijn. Steeds onrustig heen en weer lopen naar het plekje waar ik altijd een opstak. Vaak wel twintig keer per dag.

Niet helder kunnen denken. Watten in m’n bol. Huilbuien en boosheid.

Ik had mij voorgenomen alleen succesverhalen erover te lezen. Ging niet op stap, vermeed andere rokers voor een tijdje en besloot dat ik op een kleine kamer iets mocht schoppen als ik daar echt behoefte aan had.

Alles behalve een peuk.

Gewoon niet opsteken.

Het ging goed.

Ik was zo blij en verbaasd.

De drie dagen vielen nog mee. Het verslaafde kreng had meegeluisterd. Het werd de vierde dag dat ik geen raad wist met mijzelf.

Ik toonde een vuist.

Het eerste jaar was ik maar vijf kilo aangekomen. Was netjes.

Anderen waren zelfs verbaasd daarover en ik eerlijk gezegd ook. Meestal hoor je dat ex-rokers rond de twintig kilo zijn aangekomen. Op een enkeling na.

Ik leek de enkeling te zijn.

Tot het tweede jaar inging.

Nou ben ik niet zo van de drollenpraatjes.

Maar nu gaan we toch even drollen.

Je stoelgang kan veranderen. Bij sommigen tijdelijk. Verstoppingen of diarree is vrij normaal voor een tijdje.

Bij mij bleef het aanhouden. Er kwam vrijwel niks meer. Maar het engste was totaal geen aandrang meer te hebben.

Arts kon niks doen. Je bent tenminste gestopt. Wat goed!!

Laxeermiddel hielp niks. Wel misselijk ervan.

Alle laxerende fruitsoorten hielpen geen ene drol.

Maar mijn buik groeide. Uiteindelijk mijn gewicht ook. Bleef maar aankomen. Leek zwanger. Ik raakte lichtelijk in paniek. Want die drollen zitten er wel natuurlijk.

Ik besloot eentje te roken.

De opluchting. Binnen tien minuten.

Dat begon ik eens in de twee weken te herhalen. Toen eens per week. En toen na anderhalf jaar rookte ik weer.

Dan vliegen de kilo’s er toch weer vanaf? Nope.

Misschien tien.

Rest zit er nog.

Fast forward.

Zo’n zes jaar daarna begon het toch te steken. Ergerde mij rot aan die stinkpeuk.

Toen ik weer begon met roken voelde ik letterlijk het gif door mijn lijf gaan. Dat duurde een dag.

Daarna voelde ik mij steeds ongezonder. Ondanks het vele bewegen.

Maar stoppen nadat ik zoveel was aangekomen zou nu een genadeklap zijn.

‘Liever dik dan roken’, hoorde ik sommigen zeggen. Daar valt wat over te zeggen. Doe ik zo ook.

Ik was mij ervan bewust dat ik eerst mijn darmen op orde wilde hebben. Afvallen zou dan een stuk makkelijker gaan.

Dat deed ik met heel veel groente, fruit en probiotica. Na drie maanden was ik opgeknapt. Ik viel zelfs af.

Een half jaar later durfde ik het weer aan. Weer met gebed, want op eigen kracht was voor mij teveel. Mijn oudste zoon deed dat wel en stopte tegelijkertijd.

Ik wist ook dat ik flink zou groeien. Dat aanvaardde ik. Een probleem voor later.

Het waren zware twee weken, waarvan de eerste vier dagen het ergste.

Deze keer begon ik erop te letten. Wat die verslaving nou deed.

Soms moest ik lachen. De smoezen, excuses die er voorbijkomen om je te overtuigen eentje op te steken.

Heb mijzelf letterlijk de mond gesnoerd. ‘Je weet dat je liegt, klep dicht!’ of ‘ Kan je echt niks beters bedenken?’

Soms leek het helemaal niet op mijzelf. Ik wilde er vanaf, mijn lichaam ook.

En dan was daar die derde. Dat foute vriendje waar je vanaf moest komen.

Een stalker.

Ondanks de liefde wil je hard wegrennen.

Een verslaving lijkt op dat moment een persoonlijkheid te hebben.

En dat was fijn.

Ik kon dat kreng de waarheid zeggen. Dat het genoeg was geweest. De deur uit.

De bevrijding is soms niet te bevatten. En ja, af en toe klopt er nog een stem aan de deur. De verkeerde dan.

Je hoeft niet open te doen. Vertrekt wel weer binnen een paar minuten.

Jij kan er ook van bevrijd worden.

Weet dat het ergste gevoel wat je kent van het stoppen, niet erger wordt.

En het gaat over.

Wordt steeds minder vaak.

Het houdt echt een keer op.

Je bent vrij als je zegt wegwezen.

Niet meer lades over de kop gooien om een vloeitje te vinden.

Geen paniek als de winkel dicht is.

Niet geld lenen om te kunnen kopen.

Niet als enige buiten staan met schaamte.

Niet meer stinken en een grijze huid.

Niet meer je tas tien keer controleren of je de shag niet bent vergeten.

Ik hoef jou niet te vertellen hoeveel gif in een sigaret zit. Je te betuttelen.

Dat weet een roker wel.

Mensen weten gewoon niet hoe zwaar een verslaving is.

Rokers weten vaak niet dat elke stoppoging anders kan voelen. Geven het daarom bij voorbaat al op.

Ik ben er nu twee jaar vanaf. Mijn nieuwe strijd zijn de kilo’s. Maar dat is onderdeel van mijn helingsproces.

Ik heb er twee jaar voor uit getrokken met een plan.

Maar is dat beter dan roken? Beter om zwaarder te zijn?

Misschien als je twintig bent.

Ben nu 50. Geen snelle formules die verkopen.

Menopauze. Door overgewicht hielspoor in beide voeten. Workout gaat wel, maar toch anders. Rugklachten zijn ineens werkelijkheid. Vochtophopingen. En hormonen die uit balans zijn. Kleren die niet meer passen.

Fijn is anders.

Stap voor stap op weg naar een goede gezondheid en levenslust.

Dat is mijn doel. Ik kies gewicht voor het roken. Maar het is bewust. Er moet focus zijn.

Met gebed en zelfrespect. Met een algehele aanpak van mijn lichaam en geest.

Het gaat om balans, het totaalpakket.

En jij kan daar ook voor kiezen.

Vallen en opstaan.

‭‭

Johannes 3:16 ‘Want God houdt zoveel van de mensen, dat Hij zijn enige Zoon aan hen heeft gegeven. Iedereen die in Hem gelooft, zal niet verloren gaan, maar zal het eeuwige leven hebben’.