Eerst had ik opgeschreven ‘Dromen mag, maar blijf wel realistisch ‘. Dat zette gelijk een negatieve toon. Was niet de bedoeling, maar het voelde zo demotiverend.

Natuurlijk bedoelde ik het niet zo. Meer in de trant van haalbare doelen stellen. Groot verschil.

Wanneer je het minimum verdient, geen opleiding hebt gevolgd wat je inkomsten aanzienlijk verhoogd , jaren de kinderen hebt opgevoed en daardoor veel van het zakelijke leven hebt gemist, nog steeds geen boek hebt gelezen, dan is het niet realistisch om binnen twee jaar een imperium opgebouwd te hebben.

En als dat een op de miljard wel lukt, is het nog steeds niet realistisch.

Maar om te groeien moet je wel dromen. Welke richting wil je op? Wat vind je leuk? Waar wordt je door aangetrokken? Wat kan je nu wel doen, maar vind je nog eng?

Het gaat niet om de lotto winnen. Maar om kleine wensen in je hart.

Vele kleine wensen veranderen een leven. Het zit meestal in de kleine dingen, de kleine stapjes vooruit. Een overwinning die zomaar over het hoofd wordt gezien.

Tenzij je de 90 day challenge doet. Dan houd je het wel bij en zie je al gauw resultaat. Bijhouden kan bijvoorbeeld in een junkjournal.

Als je geen vooruitgang ziet, kon het wel eens aan de gedachtegang liggen.

Nog maar vijf kilo afgevallen? Wel even een tekort gehad van 35000 calorieën!!

Wat kan je nou bereiken in een aantal maanden met kleine taakjes? Een totaal ander humeur en mindset na een challenge is niet ongewoon.

Wat doet tien minuten per dag lezen nou? Dat is op jaarbasis bijna 61 uren aan leestijd. Misschien niet zo prettig lezen voor een roman, maar wat dacht je van de Bijbel of over financiën?

Maar zeven minuten per dag een lichte workout? yep, en na een half jaar de schuine buikspieren al weer zichtbaar. Met overgewicht!

Maar wat heeft dit met grote dromen te maken?

In mijn geval wil ik fit zijn binnen twee jaar om langere afstanden te fietsen en lopen. Waarheen weet ik nog niet.

Ik heb zojuist mijn tent binnengekregen. Best wel spannend om straks te kamperen, misschien wel alleen.

En dat was niet eens gepland. Kwam voorbij bij vakantieveilingen. Hebbes! En toen het besef wat dit voor mij betekent.

Heel spannend!

Heb veel angsten gehad de laatste jaren, waar nu ook weer veel van verdwenen zijn. Grotendeels door gezonde voeding. Het is een stap in een nieuwe richting.

Waar gaat het heen? Geen idee. Maar verandering was al gekomen en daar zit voorlopig nog geen einde aan.

De droom was rust in de natuur. Ver weg van de drukke maatschappij. Realistisch? Niet om een huis ergens te bouwen in het buitenland.

Zijn er meer mogelijkheden om tot die rust te komen in de natuur? Ja, genoeg.

Waarom altijd die rust zoeken? Denk dat veel mensen daar behoefte aan hebben. Ik had het altijd al, verbonden voelen met de creatie.

Maar nu de maatschappij zo ontzettend druk en lawaaierig is geworden, neemt die behoefte alleen maar toe.

Als hooggevoelig mens met kenmerken van add/adhd, een creatief brein en omnivert, heb ik die ontsnapping nodig. Raak zeer snel overprikkeld.

In de afgelopen jaren heb ik dit mijzelf ook toegeëigend. Dat is ook een stukje zelfrespect. Werd niet door iedereen gewaardeerd, maar dat was en is niet mijn probleem.

Ik vertrek geregeld de natuur in. Alleen.

Maar toch met God en de bomen.

De insecten.

Soms met voorbijgangers.

Dat was mijn droom. Klein. Een begin.

Ook dat was eerst spannend. Letterlijk naar lucht gehapt. Stress moest eruit. Niet te bevatten nu anderhalf jaar later.

De opluchting.

Bevrijding.

Dromen kunnen vele vormen aannemen.

Soms moet er iets rechtgezet worden voordat je een stap verder kan. Soms passen dromen zich aan.

Waarom menen dat je moet dromen over een paleis, terwijl je gelukkiger bent in een hangmat onder de boom met een goed boek?

Dromen van een carrière omdat het zogenaamd zo hoort. Terwijl je liever een baan hebt waar je blij van wordt, ook al betaald het minder.

Dromen van een blog zonder afhankelijk te zijn van social media.

Wat er nog sociaal aan is. (Zelfs Pinterest ben ik van geschrokken. Alleen maar gesponsorde posts.)

Dromen zijn noodzakelijk.

Ze sturen je in een bepaalde richting. Ze leggen verlangens bloot. Ze worden gestuurd om je de weg te tonen.

Ook al eindigt het misschien heel ergens anders.

Dat geeft niet.

Misschien nog wel veel leuker. Misschien zeg je ooit ‘Dit had ik nooit durven dromen.’

Moet je al je dromen uitspreken? Opschrijven en in stappen opsplitsen vind ik geen slecht idee (gebruik hiervoor bijvoorbeeld de 90 day challenge). In de kamer zitten en je woorden het heelal insturen is niet mijn ding.

Maar als dat jouw ding is, stuur dan ook gelijk wat eten naar de daklozen. 🥴

Hoe je het doet moet jij weten.

Ik bid ervoor, probeer dingen uit en heb geduld. Maar een ander die het aankan en het zich ook kan veroorloven, neemt misschien keiharde actie.

Ieder zijn eigen.

Ga niet vergelijken!

Echt, trap niet in die valkuil.

Je dwaalt dan eerder af, dan dat je naar je doel gaat.

Droom groots.

Blijf realistisch in de kleine stapjes.

Krijg een neus voor kansen.

Leer van anderen.

Aanvaard hulp wanneer aangeboden.

Denk niet aan de ‘wat als-jes’.

Leef in het nu.

Wees dankbaar!

Psalmen 139:14

‘Ik prijs U, want het is een wonder hoe U mij heeft gemaakt. Alles wat U heeft gemaakt, is bijzonder. Ik weet dat heel goed.’