Ik doe aan ‘Slow Living’. Wanneer je dat aan mensen vertelt, dan vragen ze ‘wat is dat?’, of er gaat wantrouwend een wenkbrauw omhoog.

‘Zweverig gepraat’. ‘Luie generatie van tegenwoordig’, ook al ben ik zelf vijftig. ‘Is dat new age?’ Nee, gelukkig niet!

Het is heel eenvoudig gezegd ‘bewust leven’.

Maar we leven, dus dan leef je toch al bewust?

Nee.

Als ik van alle mensen op de wereld vijf cent zou krijgen die niet bewust leven, was ik stinkend rijk. En ik zou ook vijf cent tegoed hebben van mijn ‘oude ik’.

Bewust leven, stilstaan bij het leven, oftewel Slow Living, is heel eenvoudig. Maar wij maken het gecompliceerd.

Het was dat ongrijpbare geschenk waar we als kind mee uit de voeten konden en er letterlijk uit getraind is door mens gecreëerde verwachtingen.

En ik bedoel dan vooral de valse verwachtingen. Alles moet perfect en snel, sneller, snelst.

Doe je niet mee met de ratrace, dan ben je lui. Niet goed genoeg. Niet geliefd.

De echte boodschap is: ‘We kunnen niet genoeg aan jou verdienen.’

De waarheid die daarboven staat zegt van wel. Maar het zijn rupsjes-nooit-genoeg.

Het duurt alleen zolang voordat goed getrainde kinderen hier doorheen kijken. Iedereen wil braaf zijn.

Maar ook rupsje-nooit-genoeg is getraind. En waar het dan ooit begon? Kip en ei.

Maar de zin uit de film Left behind met Kirk Cameron is wel toepasselijk:

Follow the money, honey!

Wat is Slow Living dan wel?

Laat je niet gek maken. We leven in een tijd waarbij alles een naam moet hebben. Makkelijker om groepjes te vormen, vooral online.

Want Slow Living was vroeger het gewone normale leven. In mijn jeugd zelfs nog. Wat zeg ik? Zelfs als twintiger nog.

De ellende begon vooral met mobiele telefoons – bereikbaar zijn – en later werd dat uitgebreid met a-sociale media.

Ik weet nog toen ik voor het eerst zo’n groot mobiel in mijn tas bij mij had. Denk dat ik drieëntwintig was. Werkte al enige tijd bij een leuke winkel. Sfeer was goed.

Mijn opa en oma, die aan de andere kant van het land woonden, had ik al lange tijd niet gezien. Een reis van vier tot vijf uren met de trein. Ook toen niet goedkoop.

Natuurlijk had ik de verlofuren allang van tevoren aangevraagd en toen ik daar was kon ik mijn geluk niet op. Wijs met mijn grootouders.

Ging ineens dat mobielmonster over. Er was iemand ziek, of ik terug kon komen? Want ze waren maar met twee in de winkel.

Ik had er ontslag voor over. Dat was het moment dat ik doorhad dat die telefoon een nachtmerrie zou worden.

Ik kreeg geen ontslag. Zei keihard nee. Dat ik er nog maar net een halve dag was, de trein vijf uren duurde en ik mijn grootouders lang niet had gezien.

Daarbij wist ik, dat ze het konden redden. Ook een probleem hadden gehad zonder mobiele telefoons (niet thuis, pech gehad) en er ook andere collega’s in de buurt waren.

Mijn opa en ik keken elkaar nog aan. Denk dat hij als voormalig chefkok hetzelfde heeft gedacht. Wat dit zou betekenen voor de toekomst.

Afgelopen vakantie. Zevenentwintig jaar verder, ging de telefoon. Ik zag dat het mijn nieuwe werkgever was op de eerste dag van mijn vakantie.

Niet opgenomen.

Ging om iets simpels bleek later, en we hebben er beiden geen woord over gezegd. Gelijk duidelijk gemaakt, dat ook ik net als zij niet bereikbaar ben in vakanties of buiten werktijd.

Appen mag, maar niet dringend, dan wacht je maar.

Wat heeft dit met Slow Living te maken?

Alles!

Altijd ‘aan’ staan voor alles en iedereen. Alles loopt door elkaar heen. Geen duidelijke grenzen. Je leeft dan niet in het moment, niet bewust.

In een tijd waarbij we zoveel prikkels binnen krijgen, elke dag weer, is het extra belangrijk om onze grenzen aan te geven en te beschermen.

Er zijn trouwens landen waar werkgevers wettelijk gezien niet meer mogen storen in jouw privéleven.

Is toch triest dat er wetten nodig zijn? Geen respect voor het personeel.

En dat respect kan je wel aan jezelf geven door duidelijke grenzen aan te geven en er zelf niet overheen te stappen.

Door bewust te zijn van het moment.

Doet me denken aan ‘calendar blocking’, waarbij je activiteiten of vrije tijd als tijdsblokken inplant in je agenda.

Net als vroeger op school. Twee uren wiskunde, uur aardrijkskunde, uur pauze en lunch, twee uren biologie. Je ging niet met wiskunde bezig tijdens een biologieles. Nee, alleen tijdens wiskunde binnen dat blok.

Volle focus als het goed was en wat je niet afkreeg, was huiswerk of voor de volgende wiskundeles.

Meteen duidelijk dat bewust leven niet perse lui of leuk betekent. Wie vind wiskunde nou leuk? 😉

Maar was die les voorbij, dan bleef je niet hangen in dat negatieve gevoel. Loslaten was makkelijker.

Zag laatst iets voorbijkomen, over hoe mensen tegenwoordig alles herkauwen. Niet loslaten.

Ja, logisch, als alles door elkaar blijft lopen. Werk mee naar huis, privé mee naar werk. Niks is meer privé, scrollen de hele dag door en nergens meer tijd voor vanwege volgepropte agenda’s.

Halloooooooo….

Wat had je dan verwacht wat de uitkomst zou zijn? En dan komt je werkgever er ook nog even bij, het kan nog sneller en als het mogelijk is, toestemming krijgen om naar de plee te mogen gaan.

Nee, ik overdrijf niet.

Tegenwoordig houden ze de tijd bij dat je op het potje zit.

Meegemaakt bij een bedrijf. Er kwam een crisis. Fijne werksfeer sloeg binnen een mum van tijd om in een wie-kunnen-we-een-poot-uittrekken-nachtmerrie.

Personeel wat daar al zestien jaar of langer werkzaam was, de ene na de andere verkoop binnen haalde, moest ineens toestemming vragen om naar het toilet te kunnen gaan.

Er waren heel wat glimlachjes toen het belabberde management zelf aan de beurt was.

Triest.

Zelfrespect, grenzen aangeven en bewust leven is niet vanzelfsprekend in de huidige maatschappij.

Weet ik.

Langzaam opbouwen.

Wel de enige manier om geestelijk en lichamelijk gezond te blijven.

Mijn persoonlijke mening en ervaring.

Ik kan je geen voorgekauwd schema geven en zeggen ‘zo moet je het doen!’

Dat werkt niet.

Misschien gaat je werk juist goed, maar ligt je privéleven overhoop. Of neem je zelf teveel hooi op je vork, omdat social media jouw het idee gaf niks waard te zijn.

Misschien moet je werken aan je zelfrespect. Vind je het moeilijk om grenzen aan te geven of is het moeilijk om er zelf niet overheen te gaan.

En wie weet kom je er achter dat ook jij over andermans grenzen gaat. Bewust of niet.

Hoe Begin je met Slow Living?

Langzaam.

Echt. Dit is een leerproces wat je stapje voor stapje onder de knie krijgt.

Waar je in moet groeien. Wel bewust.

Pas als het je eigen wordt, zal je dat respect ook uitstralen. Zal je serieus genomen worden. Zal jij jezelf serieus nemen.

Ook leer je daardoor respect voor andermans grenzen te hebben. Laat je je niet meer vangen door ander groen gras. En is geld niet meer hetzelfde dan wat het ooit leek te zijn.

Stap voor stap ontvang je steeds meer vrijheid. Op je werk ben je er voor de werkgever tijdens de afgesproken uren, die op papier staan. Waar jij mee akkoord bent gegaan en waarvoor de werkgever jou moet betalen. Een ruil.

Dus niet baas en slaaf.

Maar werkgever en werknemer. Met afspraken die gemaakt zijn met wederzijds goedvinden en beschermd door wetgeving.

Buiten je werk verdeel je zelf de tijd zoals dat het beste is in jouw situatie. In blokken. Met tijd voor jezelf en omgeving.

Ik werk zelf in de namiddag en een deel van de avond. Gezien mijn energieniveau weet ik nu dat ik na drie uur niks meer inplan. Dan heb ik nog even de tijd voor mijzelf en voor om te schakelen.

Dat betekent dat ik al het andere realistisch moet inplannen voor die tijd.

Zaterdagmiddag is mijn privétijd. Creatief of in de natuur. Alleen. Nou ja, meestal. Maar is alsnog een harde grens.

Zondagochtend is voor de kerk. Harde grens.

Op andere momenten plan ik de contacten, boodschappen en leuke dingen.

Een andere harde grens is het begin van mijn ochtend. Het eerste uur is voor geloof, workout en talen leren. Dan tweede koffie en met zonen kletsen die zich klaarmaken voor de dag. Daarna huishouden wat grotendeels volgens de Flylady methode gaat.

Dan is er tijd voor afspraken of bloggen. Daarna koken. En voor je het weet is het weer drie uur.

Zoals je ziet zou het funest zijn om alles door elkaar te laten lopen. Chaos.

Ja rottig als iemand beslist wil afspreken na drie uur. Niet absoluut noodzakelijk? Dan nee.

De tijd die ik heb ingedeeld is belangrijk voor mij en mijn functioneren. Met reden.

Het is dus niet aan een ander om daar invulling aan te geven.

Dat is dus wel precies wat er gebeurt, wanneer je zelf niet goed kijkt hoe jouw planning, jouw routine eruit zou moeten zien. Dan gaat een ‘ander’ het voor jou invullen.

Dan wordt je geleefd door mensen die voor jou alles gaan invullen voor eigen gewin.

Niet omdat ze beslist gemeen willen zijn. Dit is een vrij normaal proces wanneer wij geen grenzen aangeven.

Grenzen geven vrijheid

En grenzen trekken de juiste mensen aan in je leven en stoten de verkeerde weer af.

Grenzen aangeven kan alleen als je weet wie jij bent en waar je voor staat.

Grenzen aangeven is nodig voor Slow Living.

Bewust leven komt met grenzen. Met duidelijke tijdsblokken. En het respect voor tijd, om te focussen en voluit te kunnen genieten in het moment.

Tijd is kostbaar. Tijd is NIET alleen maar geld. Zeer zeker niet.

Tijd is een Hemels geschenk!

Daarom kan minimalisme hier ook goed bij helpen. Met nadruk op ‘kan’. Misschien wordt jij juist gelukkig van maximalisme.

Maar persoonlijk wordt ik niet blij, van onbetaald schoonmaakwerk als dat een halve week in beslag zou nemen.

Zeg wel eens gekscherend dat ik niet geboren ben om alleen maar te poetsen. Ook al ben ik op dat gebied een professional. Wel betaald uiteraard.

Thuis wil ik er zo weinig mogelijk werk van hebben met groot resultaat.

Ook in de schoonmaakbranche is tijd kostbaar. Begrijpelijk, want schoonmakers zijn niet goedkoop als kostenplaatje waar bedrijven graag vanaf zouden willen zijn.

Maar zolang ze zelf niet willen poetsen…

Waar je dan tegenaan loopt is dat er vaak verwacht wordt dat er voor minder harder gewerkt moet worden.

Nee dus. Godzijdank!

Goede schoonmaakbedrijven werken hier niet aan mee. En ja, die bestaan. De slechten hebben ook een veel grotere uitloop.

Dit respect naar personeel en opdrachtgevers heeft ook met Slow Living te maken. Met realistische verwachtingen zoals dat vroeger gewoon was.

Personeel goed behandelen en realistische taken geven in bepaalde tijd, zorgt ervoor dat er geen stress wordt ervaren. Minder lichamelijke klachten. Minder of geen frustraties. Geeft duidelijkheid, dus grenzen.

En dit zorgt uiteindelijk ook voor betere resultaten voor de opdrachtgever. Betaalt iets meer, maar wel zoals het hoort en krijgt waar voor zijn geld.

Degene die grenzen niet respecteert, ze afdoet als luiheid, snijdt zichzelf in de vingers.

Wederom bewijs dat goede en realistische tijdsblokken zorgen voor goede focus zonder stress.

Slow Living heeft weinig te maken met nooit meer te hoeven werken en kippen verzorgen op je eigen boerderij in de bergen.

Ook dan zou je nog moeten werken.

En dat is meer iets voor rentenieren of vroeg met pensioen gaan. En daarvoor moet je eerst centen verdienen.

De term klink mooi, maar geeft eigenlijk een verkeerd beeld. Het is bewust leven.

Bewust in de tijdsblokken staan. Of het nou om je werk gaat of je hobby’s.

Een uur naast een boom gaat zitten genieten of door oma’s receptenboek bladert.

Anime kijkt met je zoon en echt je best doet om het te volgen tussen al dat gekrijs door of wanneer je Pokemon probeert te vangen met je andere zoon, terwijl de mensen naar je beginnende grijze haren kijken.

Ik ben er bewust bij. Vrijheid is de mogelijkheid om te kunnen kiezen voor je gezin. En ook dankbaarheid zijn speelt hier een grote rol in.

Geen scrollen tijdens het tekenen met je kind. Al helemaal niet tijdens het fietsen.

Hoevaak ik dat zie terwijl ze op fatbikes scheuren of op een fiets met een kleine achterop. Om te huilen.

Maar ook nee tegen je geliefde kroost of partner kunnen zeggen, wanneer er iets anders op de agenda staat.

Wennen aan dit nieuwe regime kan eerst strijd brengen. Laat dat je niet tegenhouden.

Ga niet voor de lol telefoontjes plegen onder werktijd. Of stiekem spelletje spelen en dan klagen over de hoeveelheid werk. Je werk op tijd afleveren geeft vrijheid daarna.

Maar ik weet dat jij dat nooit doet.

En niet jezelf tekort doen door je eigen tijd, de ingeplande vrijheid, overboord te gooien. Alleen maar omdat iemand anders gepikeerd wordt als je niet doet wat zij willen.

Er zijn meer uren te verdelen in een week.

Dus…

Zoals altijd, stap voor stap naar vrijheid.

Naar een gezonde verdeling en een gezonde dosis zelfrespect.

Wij kunnen dit. 💪

‘Dan zullen jullie de waarheid gaan begrijpen, en de waarheid zal jullie vrijmaken.”’
‭‭Johannes‬ ‭8‬:‭32‬ ‭