Plannen maken is een mens eigen. Heel gewoon.

Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.

Slimme jongen ook.

Toch..

Wanneer ik op mijn verleden terugkijk, dan zijn er ook heel veel plannen in de prullenbak beland.

Waren niet meer interessant.

Onhaalbaar.

Of compleet vergeten.

Ook dat is normaal.

Tot op een zekere hoogte geeft een ‘planning’ het gevoel controle te hebben. En dat voelt fijn.

Voor een deel klopt dat ook.

Voor een nog groter deel is het een illusie.

Een fata morgana.

Had laatst in mijn agenda een citaat opgeschreven. Een mens maakt veel plannen, maar Gods plan gebeurt (Spreuken 16:9).

Zet je wel even aan het denken.

Beetje het gevoel van Jona en de walvis ook. Hij rende weg van Gods plan, dat pakte slecht uit en deed alsnog Gods plan.

Maar dat plan is niet altijd gelijk duidelijk. Kan zelfs jaren duren voordat het richting krijgt.

En soms moest je er ver vanaf dwalen, zodat je daarna de juiste keuzes zou maken.

Jona zijn in je eigen leven.

Deel uitmaken van een groter geheel wat vaste vooruitzichten heeft en daarin je eigen rol krijgen waarin ook voldoende ruimte is voor persoonlijke wensen.

Draait het toch weer voor mij om MiiNoek. Mii voor mij, Noek voor ‘niet op eigen kracht’.

Want het leven overkomt ons allemaal. Ongeacht wie je bent. Vaak mooie herinneringen maken, maar ook dagen met intens verdriet. Of ziekte.

En om dan er weer bovenop te komen kan een hele klus zijn.

Natuurlijk zijn er tal van hulpmiddelen. Zoals je weet hou ik van de 90 dagen uitdaging. Dat is een fijne tool.

En ik hou ook van de natuur zoals zovelen, ook de perfecte plek voor mij om mijn stappen te halen.

En ideeën uitschrijven, geïnspireerd raken door Youtubers die ook vooruitgang hebben geboekt, erin geloven dat een mens gigantisch kan veranderen en ook op korte termijn.

Klopt allemaal.

Toch…

Niet alles is maakbaar.

Enige flexibiliteit is gewenst.

Ben je pas gelukkig als je in alles je zin krijgt?

Ontmoedigd wanneer je niet gelijk krijgt wat nodig is?

Boos op anderen, omdat iedereen invloed heeft op elkaars levens?

Woest omdat je ergens werd geplaatst waar je niet wilde zijn?

Dan wil ik je toch vragen even naar het grote geheel te kijken. Naar het lichaam waar elk onderdeel van nodig is.

Vaak wordt later pas duidelijk waarom iets gebeurde in je leven. Dat ontbrekende puzzelstukje valt dan op zijn plaats.

Dat zijn vaak fijne momenten.

Abraham kreeg een grote belofte over zijn nakomelingen. En moest nog heel wat jaren wachten voor een zoon werd geboren.

Werd trouwens ook opgedragen zijn land, familie en vrienden te verlaten. Zo uit het niets.

Hij had vast plannen die nooit uit zijn gekomen.

Maar wat een zegen.

En hij was niet de enige.

Jozef, Mozes, David.

Kregen allemaal een leven die ze niet hadden verwacht.

Maar ze deden hun ding eerst. Hun plannen.

En ook wanneer je niet gelooft, gebeurt dit.

Ja, ik hoor je al roepen. Van hé hallo, en ik dan?

Denk dat er weinig verschil is als het om rollen gaat die God je toebedeeld, of in jouw geval het lot.

Ook ongelovigen of anders gelovigen kunnen zich geroepen voelen tot taken. Hebben ook verlangens die door een wending helemaal over de kop kunnen gaan.

Staat geschreven dat God de zon over iedereen laat opkomen.

Actie – reactie

Dominostenen.

Vrijheid binnen bepaalde grenzen.

Jij noemt het maar zoals jou het beste uitkomt.

Verandert alleen niks aan de uitkomst.

Veel is te plannen, maar er zal altijd iets anders lopen dan verwacht.

Heeft je leven inplannen dan nog wel zin?

Uitdagingen voor verbetering ook?

We worden niet geroepen om constant stil te zitten en te wachten.

Planning is wel belangrijk. Vooruitkijken is wijs.

Zo was het wijs dat Jozef een grote voedselvoorraad had aangelegd, voordat de hongersnood kwam. Door goede planning.

Maar dit was wel weer ingegeven door God. Er kwamen dromen.

Toch wordt er ook gezegd je niet druk te maken over morgen. De dag van vandaag heeft al genoeg aan zijn eigen zorgen.

Ook in de zin van niet te weten of je hier überhaupt nog rondloopt.

Plannen maken, werken aan verbetering en leren over bepaalde topics is allemaal prima. Ik heb daar zelf ook geen problemen mee.

Maar het moet niet zo zijn, dat ik daarom vandaag kwijtraak. Alleen nog maar bezig ben met de toekomst.

Vandaag is de realiteit die om aandacht vraagt.

Tja…

Dan gaat het toch weer om die reis hè?

Je kan de bestemming wel boeken, maar het avontuur blijft een verrassing.

Doet mij ook denken aan zo’n bordje die ik jaren heb gehad. Waar een schip op geschilderd was in de storm. Met de tekst: ‘ Jezus heeft geen rustige reis beloofd, maar een behouden aankomst ‘.

Evangeliste Corrie ten Boom wist dit maar al te goed. Ze gaf alles in Zijn handen.

In haar boek Zwerfster voor God schreef ze over dat vertrouwen. Ze prikte met iets, geblinddoekt, op een wereldkaart en dat was dan de bestemming wat God had gekozen.

Een keer kwam ze samen met een andere dame op de bestemming aan en samen zaten ze daar uren op de stoep. Wachtend op een teken van boven.

Ergens in een vreemd ver land.

Na een lange tijd werden ze toch wat wanhopig.

Misschien toch verkeerd begrepen?

Totdat een man aan de overkant letterlijk haar bij naam riep. Een vrouwelijke arts daar, had het doorgekregen tijdens het gebed, om de twee dames onderdak te verschaffen.

Dat vraagt ontzettend veel vertrouwen en moed.

Het was overduidelijk haar roeping.

En ze was ook al over de vijftig (God denkt heel anders over te oud zijn) toen deze nieuwe avonturen kwamen.

Daarvoor had ze ook altijd al geloofd, maar zelf ook plannen gemaakt.

Ze was behoorlijk ondernemend eigenlijk. Zat niet graag stil.

Dus ja, geef niet op.

Ga door als dat een duidelijke behoefte is.

En weet ondertussen dat het leven ineens heel anders kan gaan. En dat dat óók heel interessant kan zijn.

Persoonlijk vind ik dat ook best wel fijn.

Niet alles van tevoren weten.

‘Maar wat U wilt zal gebeuren en niet wat Ik wil.’ Op dat moment kwam een engel uit de hemel om Hem kracht te geven.’
‭‭Lucas‬ ‭22‬:‭43‬ ‭HTB‬‬