Is dat even een potje moeilijk. Ik zit met twee. Een vliegt geregeld naar Indonesië vanwege zijn GROTE liefde en de ander doet hard zijn best om in België stage te kunnen lopen.

Vind het allemaal maar niks. Toch ben ik tegelijkertijd beretrots. Het is een langzaam proces van aantrekken en afstoten. Van beide kanten.

De ‘wat als’ vragen zijn de grootste vijanden van ‘vertrouwen hebben’.

Angsten gebaseerd op verhalen in de grote boze buitenwereld. Gebaseerd op herinneringen uit een ver verwrongen geschiedenis. Uit een tijd waarin jezelf het avontuur aanging.

Het hoort erbij.

Gelukkig is er nú whatsapp.

Toch?

‘Waarom app je zo vaak mam?’

‘Omdat je niet zegt of je bent aangekomen!’

Gewoon een duimpje omhoog zou al genoeg zijn.

Vroeger had mijn moeder geen whatsapp. De angst… of misschien juist rust. Wat niet kon, dat kon gewoon niet.

Moet er eerlijk gezegd niet aan denken. Lang leve de technologie. Voor dit tenminste.

Bus valt uit…

Trein gemist…

Vastzitten in China op het vliegveld..

Ambulance buiten kunnen bellen…

Of je moeder checken of ze wel alleen loopt in het bos…

Ja, zij kunnen er ook wat van. De oudste dan van bijna 23.

De jongste van 20 beleeft nu pas zijn puberteit.

Laatbloeier.

Nergens zin in, alleen lachen met vrienden en ongezond eten is het enige wat op het menu staat.

Bewust leven en andere positieve zaken gaan aan hem voorbij.

Bewust.

Loslaten is soms zwaar. Vooral als ze keuzes maken waar je niet perse achter staat. Dat ze het recht hebben op hun eigen fouten.

Want van fouten leer je.

Hier en daar beschermen tegen erg domme fouten. Soms een knuffel.

En voor de rest trots zijn dat ze hun best doen. Hun eigen weg volgen.

Ook al weet ik dat deze weg zo vaak een andere wending neemt in het leven.

En dat is goed.

Ik geloof erin dat er een bestemming is. Maar soms missen we die.

Soms voelen we ons te lekker, te veilig op diezelfde paadjes in het bos. Telkens lijkt het net wat anders. Seizoenen veranderen. Maar uiteindelijk blijft het hetzelfde rondje wat je blijft lopen.

Soms moet je een andere afslag nemen. Het hek open doen en de fiets pakken.

Kinderen loslaten betekent ook zelf weer een nieuw leven omarmen. Wie ben ik als ik niet meer achter ze aan moet lopen?

Wie was dat ook alweer?

Of wie is ze geworden?

Kan je ooit de oude worden? Mensen veranderen altijd. Telkens weer.

Loslaten is een nieuw begin.

En wat onbekend is brengt vaak spanning en weerstand.

Maar liefde is onoverwinnelijk.

Daar zit het vertrouwen dat het allemaal wel goed gaat komen. Dan komt de een wel op de juiste school in het buitenland en de ander zal trouwen met zijn droomvrouw.

En ze is ook een lieve schoonheid. Prins Charmant heeft goed zijn best gedaan. En we zijn beiden fan van journaling. Creativiteit blijft blijkbaar in de familie.
‭‭

Spreuken 18:22 ‘Als je een vrouw hebt gevonden, heb je iets goeds gevonden. Ze is een geschenk van de Heer.’