Toen ik laatst aan het wandelen was, was er ineens een vreemd kabaal te horen. Nog nooit eerder gehoord.

Normaal ben ik bang voor wespen en ben ik zo snel als de wind om weg te hollen. Laat staan voor de reusachtige variant.

Als dit geen hoornaren waren, weet ik niet wat deze wel waren. En ze waren boos. Heel boos.

Op elkaar. Vechtend en stekend in rondjes draaiend door de lucht tot aan de grond.

Ik stond verbaasd toe te kijken en holde dit keer nergens heen. Had oprecht met ze te doen.

Een vloog weg en de ander bleef overduidelijk beduusd achter. Geen idee of dit gevecht hun het leven zou kosten.

En ik kon alleen maar denken: ‘Wat is ruzie maken een lelijk iets!’

De redenen om ruzie te maken, te schreeuwen of te zelfs te vechten zijn verschillend, maar alsnog lelijk.

Net als snauwen, boos kijken en gemeen zijn.

Lelijk.

Hoe vaak heb ik zo lelijk gedaan? En jij?

Al jaren in de pre-menopauze gevangen en ik had de hoop eindelijk de stap naar de volgende level gemaakt te hebben.

Helaas.

Opoe was weer eens bezoek. Had de deur al open gezet, maar bleef toch zeven dagen logeren. Een record.

En ik was me toch weer een potje sjaggie.

Bah.

Lelijk.

Maar niks vergeleken met de eerste jaren toen de klachten kwamen.

Een draak in de ergste vorm.

Ik overdrijf niet. Was dat maar zo.

‘Lelijk’ kreeg toen een compleet nieuwe betekenis in het woordenboek.

Het kon niet zo niet langer. En ik wilde het op de natuurlijke manier aanpakken, mits dat mogelijk was.

🐝

Menopauze Klachten Aanpakken heeft Tijd nodig

Dat ging niet van de een op de andere dag en zeker niet zonder slag of stoot.

De eerste stap was erkennen dat ik een helleveeg was geworden en dat aan mijn –toen nog – tieners vertellen.

Je kan je vast de situatie voorstellen, een combinatie van puberteit met menopauze.

Gezellieeee.

Simpelweg aan hun gevraagd niet boos te reageren, of helemaal niet te reageren en het niet persoonlijk op te vatten. Rustig blijven en weglopen.

Uitgelegd dat het mij soms zo hard kon overvallen, dat ik dat beest gewoon niet zo snel de mond kon snoeren.

Dat het niet eerlijk was voor hun en dat ik eraan zou werken.

Dat hielp.

Heel veel.

Niet alleen van hun kant, maar ook ik werd meer bewust van de boosheid die erg overdreven was. Ik begon zelf ook weg te lopen tijdens ruzies. Soms zei ik ook te gaan afkoelen.

Iets van grenzen aangeven, ook aan jezelf.

Het tweede wat ik deed was onderzoek doen naar voeding en hormonen.

Ging daar een wereld voor mij open. En nog steeds.

Niet eens perse wat ik beter niet kon eten, maar vooral wat ik wel moest eten.

Leuk dat advies van twee ons groenten per dag. Verdubbel dat getal maar. Liefst groene groenten en dan bedoel ik niet sla.

En serieus, drink water!

Dat verhaal over ‘gele urine in de avond betekent vochttekort’? Nou, dat geldt al in de vroege middag.

Voor mij was een goed resultaat in de middag maar een halve liter water extra drinken. Twee glazen.

Het resultaat was minder last van woedeaanvallen en minder angstig. En dat resultaat was vrij snel merkbaar.

Een derde was meer lopen. Sowieso meer beweging, maar lopen bracht meer resultaat.

De combinatie van bewegen in de natuur werkte niet alleen therapeutisch, het bleek ook een geweldige aanpak te zijn voor het bekende zwembandje.

Nummer vier was creativiteit. Tekenen, schilderen, fotograferen en journaling.

Geweldige uitlaatklep voor hooggevoelige mensen en gefrustreerde hormonen.

Het bracht inzicht en plezier. Een plek om in terug te trekken.

Nummer vijf, maar eigenlijk één is, is mijn geloof. Ik ging mij erin verdiepen op een manier die ik niet gewend was. En ik schreef het op.

Zo, waren dat veel eyeopeners.

Niet iedereen was daar blij mij. Sommigen hebben er meer baat bij wanneer ze gesloten blijven.

Nooit meer!

Ik geef toe, een pil van de huisarts was misschien makkelijker geweest. In ieder geval sneller.

Gezonder? Lange termijn klachten?

Een arts zal daar vast beter op kunnen antwoorden.

Zelf had ik al teveel negatieve ervaringen met hormonen, waardoor dat mijn laatste strohalm zou zijn.

De pil wat mij in mijn tienerjaren al spataderen bezorgde. Jarenlang migraine aanvallen gehad. En dat was de lichtste pil.

Nooit meer geslikt. Al vierentwintig jaar niet meer. Stuk minder spataderen gehad, zelfs toen ik nog rookte. En ik heb zelden nog een migraineaanval gehad.

Spot niet met hormonen.

Zij zijn de verkeersleiders in onze lichamen en checken de stoplichten.

Zij zijn de conducteurs in ons brein en repareren ook de spoortjes.

En dat euforische gevoel, dat geluksgevoel? Ja, precies.

Altijd honger hebben of verzadigd zijn? Yep. Net als een goede nachtrust.

Als we het over een gezond lichaam hebben, denken we altijd aan hart, lever, nieren en longen.

En ja, die zijn erg belangrijk. Hard nodig.

Maar je hoort bijna niemand over hormonen, tenzij we in de menopauze komen. Of ongesteld zijn.

Maar hormonen zijn niet altijd demonen. Eerder beste vriendinnen of maatjes wanneer ze goed functioneren.

En dat begint bij goede ‘selfcare’.

Luisteren naar het aan ons gegeven lichaam. Goed ervoor zorgen. Lief zijn voor onszelf.

En dan ook net zoveel van anderen houden als van onszelf.

Niet lelijk hoeven doen.

Niet vechten om niks. Om een bloem, terwijl er nog zoveel andere bloemen zijn.

Niet vechten om je gelijk te krijgen. Niet schreeuwen.

En dat je alle vrijheid hebt om uit de situatie te stappen.

Om niet meer mee te doen.

🐝

Nog even de punten op een rijtje:

• Openheid naar jezelf en je omgeving
• Gezond eten en water drinken, eet vooral veel groene groenten
• Meer bewegen en het liefst lopen in de natuur
• Een creatieve uitlaatklep zoeken
• In geloof verdiepen

Mocht het je niet lukken of dat de klachten zelfs erger worden, raadpleeg dan altijd je huisarts!

‘Hij zal niet schreeuwen en roepen. Hij zal op straat niet te horen zijn.’
‭‭Jesaja‬ ‭42‬:‭2‬ ‭