Gister moest ik nog even naar de winkel om vuilniszakken te halen. Was ik vergeten mee te bestellen voor de bezorgdienst van de Appie.

Ja, dat lees je goed, ik laat sinds kort mijn boodschappen thuisbezorgen. Ideaal als je drie hoog woont, een actieve baan hebt en regelmatig rondloopt met wat pijn in de voeten.

Voordat je van plan was om te gaan zeuren over hoe lui ik wel niet ben. Alleen maar zestien jaar alle weekboodschappen op de fiets en dan drie hoog sjouwen.

Wil niet opscheppen….

Het scheelt zoveel tijd. Maar ik ben ook veel minder geneigd extra boodschappen te kopen met flinke korting, die in feite niet nodig zijn.

Ook mis ik dan de gezelligheid van de clubjes oudere dames die hier in de buurt graag samen komen. Ergens in de zeventig schat ik zo.

Liefst staan ze breeduit op het gangpad.

Hun catwalk.

Netjes en zomers gekleed. Ze weten hun lippen nog goed te stiften. Die van mij hebben denk ik al dertig jaar geen kleur meer gehad.

Plakt teveel.

Moet zeggen dat het wel leuk stond. Ik voelde mij er een grijze muis naast met mijn casual kleding wat uitstraalt dat het mij helemaal niks kan schelen.

En dat klopt, totdat een zeventigplusser naast je loopt te stralen.

Iets minder parmantig op de catwalk zijn dan de schelle stemmetjes. De volumeknop voluit. Ik werd overvallen door een gevoel die je mag verwachten op het schoolplein. Een dame had het hoogste woord en de anderen hingen aan haar lippen.

In plaats van ‘Me, me, me’ in de film Nemo, was het nu ‘Meer, meer, meer’.

‘Ah nee’, dacht ik nog, ‘Ga je niet menen. Nu nog steeds op deze leeftijd?’

Maar ik had beter moeten weten. Ze keken mij met een brede oude dames lach aan, zo gezellie daar. Ik lachte terug, maar kromp vanbinnen ineen.

Wist dat dit het schijnheilige feeksgedrag was, waar mijn cliënten vroeger in de thuiszorg mee te maken hadden gehad.

O ja. Ik hoor het die oude vrouw van in de negentig nog zeggen. ‘Ze kunnen het gewoon niet hebben dat ik nog hakjes draag bij mijn rokjes. Dan zitten ze onderaan de trap in de centrale hal met afkeurende blikken opmerkingen daarover over te maken.’

Of de andere cliënt die boos keek, toen een vriendelijke mede flatbewoonster mij naar haar appartement had gebracht. ‘Uw vriendin heeft mij even naar de deur gebracht’, probeerde ik het ijs wat te breken. Hard schudde ze haar hoofd van nope, niet mijn vriendin. Ik wist genoeg.

Iemand wilde van de gelegenheid gebruik maken om even naar binnen te kunnen gluren.

Om te kunnen kleppen.

Zelfde types als deze lieve dames in de winkel. Geen idee over welke man ze het hadden. Weet wel dat de hele winkel nu weet dat deze man dik is geworden en niet een klein beetje ook.

‘O jaaaa?’, ‘Echt?’, ‘Ja, ik heb hem zelf gezien.’ ‘Hoe zou dat komen?’ ‘Misschien is hij ernstig ziek?’

De populaire of moet ik zeggen de dominante, had het vuur in de ogen. Ze genoot van al die ja-knikkers en zuchters om haar heen. Het tafereel over deze man duurde ook wel een kwartier lang, zonder dat de reden duidelijk werd waarom hij zo enorm was gegroeid.

Nou ben ik zelfs nieuwsgierig geworden….

Uiteraard is dit het enige hoogstandje van deze dames en gaan ze thuis weer verder kleppen. Over dit onderwerp en vooral ook over elkaar.

De moraalridders.

Maar het ergste is nog dat dit kuddegedrag in een kippenhok te bekend voorkomt.

Ja ja, I see you!!

Roddelen komt overal voor, in alle lagen van de samenleving. Arm of rijk, gelovig of niet, kind of hoogbejaard. Ik heb het ook gedaan en jij ook!

Niks om trots op te zijn. Want als je het aanhoort in plaats eraan deel te nemen, klinkt het verre van fraai.

Maar het kan zo snel gaan. Je wordt erin gezogen voordat je het doorhebt. Eruit stappen vergt soms wat moeite en grote kans dat jij dan de volgende topic bent. Dat kan beangstigend zijn. Je moet dan tegen de grote bully ingaan.

Tegen de stroom ingaan is altijd zwaar in het begin. En het vergt oefening. En dat kan ontmoedigend werken.

Wat wel werkt (en nee, ik ben niet perfect, ik oefen dit ook nog dagelijks) zijn kleine stapjes. Bewustwording. Je hoeft ook niet tegen de groep in te gaan met vermanende woorden. Gaat niet helpen.

Je kan er wel voor kiezen om zelf niks erover te zeggen. Even een wenkbrauw omhoog van okeeee, heb het gehoord en weer verder. Gewoon erbij weglopen en met een grote lach gedag zeggen.

Het geeft mij veel rust sinds ik het los heb gelaten dat ik andere mensen niet kan veranderen. Heb al genoeg aan mijn eigen onhebbelijkheden. Kan mij beter focussen op vooruitgang waar ik wel controle over heb en misschien dat ik dan een voorbeeld kan zijn voor anderen.

Maar dat hoeft niet.

Een ander hoeft voor mij niet te veranderen. Die keuze ligt bij hun. Of ik daar mee geconfronteerd wil worden is een keuze die bij mij ligt.

Het is altijd actie reactie. Als jij niet wil veranderen en graag crimineel wordt, dan is de kans groot dat je tralies mag tellen in de toekomst. En wil je altijd blijven kleppen, dan raak je mogelijk vrienden kwijt op den duur.

Misschien vind je dat fijn.

Nu kon ik de winkel gelukkig uitlopen en de roddelklepjes achter mij laten.

Weer een lesje rijker.

Je houdt het niet voor mogelijk om oprecht bezorgd te lijken in een gesprek wat overduidelijk om leedvermaak ging, maar het is mogelijk.

Zou ik hier iets van gezegd hebben, dan was de reactie geweest dat ik het verkeerd zag. (en waar bemoei je je mee?) Ze maakten zich immers echt zorgen om die lieve man. Misschien is hij wel ziek.

Misschien eet hij ook wel teveel hoor.

Al dat eten wat zijn vrouw voor hem klaarmaakt. Dat zou bij hun niet gebeuren.

Dat ze dat niet ziet he? ;)

Titus 2:3 Oudere vrouwen moeten dat ook zijn. Ze moeten zich gedragen op een manier die past bij mensen die bij God horen. Ze mogen niet kwaadspreken en niet aan wijn verslaafd zijn. Maar ze moeten andere mensen wijze raad geven.